Podczas przewrotu majowego nie odegrał większej roli, a także, w przeciwieństwie do wielu aktywnych działaczy piłsudczykowskich, nie objął żadnych funkcji państwowych.

W październiku 1926, podczas zjazdu założycielskiego Partii Pracy (w którą przekształcił się Klub Pracy) został wybrany na stanowisko prezesa dwunastoosobowego Zarządu Głównego. Jako szef ugrupowania opowiadał się za zdecydowanym popieraniem polityki marszałka Piłsudskiego i jego współpracowników. W maju 1927 został członkiem stołecznej Rady Miejskiej, jako główny kandydat rządowy. W tym czasie był wiceprezesem Związku Rezerwistów (), członkiem zarządu Związku Miast Polskich (od 23 października 1927, ponownie wybrany w listopadzie 1936), a także prezesem Klubu Pracy Gospodarczej (do 1930). W Sejmie natomiast był referentem budżetu Ministerstwa Spraw Wojskowych na rok 1927/1928.