Jednym z głównych środków przekazu była piosenka, czasem poruszająca aktualne tematy społeczno-polityczne. Innym narzędziem do ośmieszania i krytykowania władzy było emanowanie absurdem, który miał kontrastować ze spokojem i uporządkowanym życiem wyższych sfer. Satyra przybierała często formę obelg, również w stosunku do bardziej zamożnej publiczności.
W 1882 roku Salis rozpoczął wydawanie czasopisma również pod tytułem „ Le Chat Noir”. W 1885 roku, ze względu na niebezpieczną okolicę (zasztyletowanie jednego z kelnerów oraz ciężkie pobicie samego Salisa) i skromne warunki lokalowe, kabaret zmienił siedzibę i przeniósł się (dosłownie: w nocy, barwnym i rozśpiewanym korowodem artyści wraz z gośćmi przenieśli całe wyposażenie do nowego lokalu) na ulicę Victor Masse. Przez następne lata Chat Noir był jednym z najważniejszych ośrodków nocnego życia artystycznego Paryża. Jego sukces przyczynił się do przemiany Montmartre w dzielnicę bohemy i centrum artystyczne Paryża, jak jest postrzegana do dziś. Czarny Kot został zamknięty w 1896 roku, przyczyną była m.in. słaba sytuacja finansowa.
Czarny Kot stał się inspiracją scenografii polskiego filmu „Lata dwudzieste... lata trzydzieste...”.
Historia kabaretu we Francji: Moulin Rouge