Niewiele wiadomo na temat szczegółów jego ówczesnej działalności, choć późniejszy przeciwnik sanacji Adam Pragier, który w 1919 również pracował w tym samym resorcie, opisywał go jako świeżego neofitę biurokracji, tworzącego jedynie zbędne dokumenty.
W czerwcu 1920 ochotniczo wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 lipca został młodszym oficerem kompanii w 201 pułku piechoty. Od 29 lipca do 21 sierpnia dowodził 13. kompanią („suwalską”), a następnie (do 3 września) 10. kompanią. Wyróżnił się w czasie walk na froncie w sierpniu 1920 za co został odznaczony Krzyżem Walecznych. 12 września 1920 został przeniesiony do Adiutantury Generalnej Naczelnego Wodza na stanowisko oficera ordynansowego. 20 września został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej POW w stopniu kapitana piechoty, zaliczony do Rezerwy armii, powołany do czynnej służby na czas wojny i przydzielony do Adiutantury Generalnej. Józef Piłsudski zlecał mu realizację „zleceń specjalnych” – uczestniczył w tzw. buncie Żeligowskiego – przygotowaniach do zajęcia Wilna i w samej akcji. 6 października został oficerem do zleceń generała Lucjana Żeligowskiego, a po zajęciu miasta także szefem jego kancelarii cywilnej. Jak pisał generał: