Wiele z nich miało charakter proceduralny, oraz przyjmowało jako metodę eksperymenty myślowe, analizę poszczególnych przypadków oraz modelowanie.
Najszerzej dyskutowanymi innymi teoriami sprawiedliwości polemicznymi wobec teorii Rawlsa są: teoria legalistyczna Roberta Nozicka zaprezentowana w książce Anarchia, państwo, utopia (1974); perspektywa zdolności Amartyi Sena.
Dyskusje wokół prac Rawlsa są bardzo obszerne i wobec jego teorii sprawiedliwości wysunięto wiele uwag krytycznych, m.in.: zarzut wewnętrzny odnosi się do tego, że z przyjmowanych przez Rawlsa przesłanek niekoniecznie wynikają jego wnioski (zasady sprawiedliwości). Taki zarzut wysuwany jest np. wobec Rawlsowskiej zasady dyferencji; Rawls nie docenia różnorodności w stosunku ludzi do ryzyka i minimalizuje tę skłonność u podmiotów w sytuacji początkowej. niektóre krytyki feministyczne zwracają uwagę na niedostrzeganie przez Rawlsa znaczenia różnicy płciowej i podziału pracy ze względu na płeć. Płeć jest jedną z cech pozostającą za zasłoną niewiedzy, przez co sprawiedliwość jako bezstronność jest ślepa na utrwalone struktury dominacji płciowej i nie nadaje się na uzasadnienie aktywizmu władzy w jej znoszeniu, np.