Pierwsza część drugiej zasady sprawiedliwości znana jest jako zasada dyferencji. Zgodnie z nią wszelkie odejścia od zasady równości mają uzasadnienie jedynie w przypadku, gdy wiążą się z korzyścią dla jednostek znajdujących się w najgorszym położeniu. Jest ona wykorzystywana także poza ścisłym kontekstem teorii sprawiedliwości Rawlsa – jako generalna dyrektywa np. polityk społecznych czy gospodarczych.
Wspólnota polityczna Zorganizowanie struktury podstawowej społeczeństw zgodnie z powyższymi zasadami sprawiedliwości zapewnić ma legitymizację władzy i prawa i stanowić stabilną podstawę wzajemnych relacji między obywatelami. Jednocześnie ma też zapewniać zachowanie istotnych różnic indywidualnych i grupowych (pluralizm społeczny i polityczny), pozwalających na realizacje różnych projektów życiowych i tożsamości. Ma być też podstawą stabilnego i zrównoważonego rozwoju.