W czerwcu 1791 liczył 1062 „głowy” i 1015 koni.
Przed wybuchem wojny z Rosją, wiosną 1792 pułk liczył według etatu 1099 żołnierzy a faktycznie posiadał 1067. W marcu 1792 stacjonował w Przyłuce.
6 maja 1793 wcielony do wojska rosyjskiego pod nazwą pułku iziasławskiego (zasławskiego). Pułk uniknął jednak trwałego zagarnięcia. Po przegranej wojnie, stan pułku zmniejszył się znacznie i jesienią 1793 wynosił 759 żołnierzy, a w chwili wybuchu powstania kościuszkowskiego 744.
Pułk w 1792 liczył 1067 „głów” i 1067 koni. W 1794 roku w marcu liczyła 744 „głów” i 580 koni, w maju 746 „głów” i 580 koni, a we wrześniu 748 „głów” i 650 koni. W okresie powstania kościuszkowskiego posiadał na uzbrojeniu 350 karabinów, 642 pistolety, 712 szabel i 712 pik.
Stanowiska Tetyów, Berszada (1787) Czeczelnik (XII 1789) Wiśniowiec i okolice (październik 1792)
Żołnierze regimentu Obsadę oficerską pułku stanowili: szef i felczer, pułkownik, podpułkownik, major (od 1789 – dwóch), 7 rotmistrzów z chorągwiami, 1 (od 1789 – 5) rotmistrz sztabowy, kwatermistrz, audytor, adiutant (od 1789 – dwóch), 8 poruczników i 8 chorążych.
Szefowie regimentu Kajetan Kurdwanowski (1775–1777) Józef Gabriel Stempkowski (1777–1778) Kajetan Adam Miączyński (12 XI 1778– 22 II 1783 ) Jan Józef Malczewski (22 II 1783 – 1788) Józef Lubomirski (18 XI 1788–)