Taki stan trwał do 1785, kiedy to został ogłoszony etat wojska koronnego. Odtąd pułk miał liczyć liczyć 391 głów i pobierać na utrzymanie 217789 zł rocznie. Sztab składał się z szefa, pułkownika, majora, kwatermistrza, adiutanta, audytora, felczera sztabowego, trzech felczerów, profosa, siodlarza, kowala, rusznikarza i woźnicy wozu sztabowego. W szwadronie powinno znajdować się natomiast trzech oficerów (rotmistrz, porucznik i chorąży), 20 towarzyszy, w tym jeden namiestnik, dwóch podoficerów (wachmistrz i kapral), 1 trębacz, 20 szeregowych i woźnica z wozem prowiantowym. W takim też kształcie organizacyjnym pułk przetrwał do 1789.
Zgodnie z planowanym etatem 100 000 armii Rzeczypospolitej Obojga Narodów, pułk miał etatowo liczyć 1369 „głów”. W sztabie wyższym miało służyć 5 oficerów, w średnim i niższym - 15. W skład pułku miało wejść 10 chorągwi po 135 „głów” każda. Etat ten nie został zrealizowany. Rozpoczęto formowanie 65 000 armii. Pułk w tym przypadku miał liczyć etatowo 1099 „głów” w tym 19 w sztabie i 8 chorągwi po 135 osób, 433 towarzyszy „przytomnych”, 172 towarzyszy przytomnych proszących o dymisję i towarzyszy przytomnych proszących o przejście na towarzyszy „sowitych”.