Na końcu mieli znajdować się przedstawiciele społeczeństwa z danego okręgu pochodzący z różnych środowisk, o których można było powiedzieć, że to nowy ustrój powojennej Polski umożliwił ich karierę czy sukcesy.
Front Narodowy przedstawiano propagandowo jako platformę porozumienia i współpracy różnych środowisk. W rzeczywistości jednak był zarządzany przez PZPR. Program wyborczy Frontu Narodowego ustalała komisja partyjna w składzie: Jakub Berman (jako przewodniczący), Roman Werfel, Franciszek Fiedler, Zygmunt Modzelewski, Stefan Jędrychowski, Jerzy Tepicht, Leon Kasman, Stefan Staszewski, Julian Finkielsztejn, Marian Naszkowski, Jerzy Putrament, Jerzy Morawski i Artur Starewicz.
Kampania wyborcza Kampania wyborcza zaczęła się oficjalnie 30 sierpnia. Jej inauguracją była krajowa konferencja Frontu Narodowego zorganizowana w Warszawie, szczegółowo wyreżyserowana przez PZPR. Obecni tam ludzie z różnych środowisk mieli sprawiać wrażenie, że całe społeczeństwo utożsamia się z celami partii komunistycznej. Stosowano partyjną nowomowę ze słowami kluczami takimi jak: jedność, pokój, demokracja, niepodległość, patriotyzm, naród. Wszystko to miał scalać socjalizm, który przedstawiano jako urzeczywistnienie wszelkiego dobra.