Od XIII w. zaczęły się też pojawiać drobne formy poetyckie umieszczane na marginesach lub okładkach ksiąg, dotyczące bieżących wydarzeń (np. spalenie Krakowa w 1287, napad Brandeburczyków na Poznań w 1299), spraw codziennych (wiersz o drożyźnie i cenach we Wrocławiu) oraz poświęcone książkom, pisarzom i problemom pracy twórczej. Epigramaty zawierały nie tylko informacje kronikarskie. Część z nich przedstawiało sytuacje niezwiązane z konkretnym czasem i miejscem z nastawieniem na przekazywanie nauki. XIV-wieczny polityczny epigramat Wrotslaw cum Slesia, Nyssa, Swednicz, Glogovia argumentuje o polskości Śląska i Pomorza. Epigramat Qui libros apperis, hos claudere, ne pigriteris, zanotowany w XV-wiecznym kodeksie prawa kościelnego, zawiera pouczenie na temat obchodzenia się z księgami. XV-wieczny utwór Franconicus mansus perfectus sit tibi sensus przedstawia praktyczne informacje o miarach ziemi i ich przeliczeniach. Zachowały się również epigramaty charakteryzujące narodowości: utwór Dico vobis rite, fugite consorcium (XV w.) zawiera krytyczne opinie o mieszkańcach Mazowsza, zaś Poloniam repeto vidique Italica regna (pocz. XVI w.) mówi o radości po powrocie z Włoch do ziemi ojczystej.
Wiersze historyczne