U schyłku XIII w. zaczęła rozwijać się w Polsce literatura związana ze stanami społecznymi. Po 1270 powstał poemat Antipocras Mikołaja z Polski, w którym obok wywodów medycznych znalazł się satyryczny opis złego lekarza. Po 1320 kanonik krakowski Frowinus ułożył poemat satyryczny Antigameratus, ukazujący wady i przewinienia różnych grup społecznych i zawodowych. Sprzed 1469 pochodzą moralistyczne poematy De hiis malis que aguntur in hoc mundo (O występkach, które się panoszą na świecie) oraz De curie miseria (O marnościach dworu), być może autorstwa Mikołaja Olocha z Szamotuł.
Wierszowaną formę przybierały też utwory zawierające informacje praktyczne. Wiersze o miesiącach (Signitur oculta febris februo tibi multa), wpisane do rubryceli przemyskiej z 1415, zawierały wskazówki dietetyczne i higieniczne, pomagające utrzymać zdrowie i dobre samopoczucie, na każdy miesiąc. Władysław z Gielniowa stworzył wierszowany poradnik wymierzania kary Annis decem peniteat presbiter.
Epigramaty