XV wiek to czas, gdy do polskiej literatury łacińskiej zaczęły przenikać elementy humanizmu.
Zachodnie wzorce literackie przyjmowane były w Polsce selektywnie. Niewielki odzew znalazła poezja wagantów. Ubogo reprezentowana była też poezja miłosna (brak zwłaszcza nawiązań do twórczości trubadurów i minnesigerów), nie było utworów głoszących pochwałę życia i zabawy (jak w zbiorze Carmina Burana). Słabo obecne były też pieśni rycerskie i opisujące wojny, również toczone przez Polaków. W zakresie literatury religijnej w niewielkim stopniu zaznaczył się nurt moralistyczny, dotyczący wzgardy świata i potęgi śmierci. Literatura piśmienna nie przejęła też prawie nic ani z rodzimej twórczości ustnej okresu przedpiśmiennego, ani rozwijającej się współcześnie z piśmiennictwem.
Autorzy
thumb|Władysław z Gielniowa (grafika z XIX w.)
W XI i XII w. literaturę w Polsce tworzyli głównie autorzy obcego pochodzenia. Od XIII w. twórcami poezji łacińskiej byli przeważnie Polacy. Polscy poeci średniowieczni tworzący w języku łacińskim to m.in. Wincenty z Kielczy (XIII w.), Jan Łodzia (XIV w.), Adam Świnka, Stanisław Ciołek, Władysław z Gielniowa, Marcin ze Słupcy, Grzegorz z Sanoka (XV w.).