Duża część średniowiecznej twórczości w języku łacińskim jest anonimowa. Autorstwo niektórych utworów można wskazać dzięki akrostychom, czyli układaniu się pierwszych liter kolejnych wersów w słowa, w tym przypadku imiona. W ten sposób swoje autorstwo oznaczył Jan Łodzia w sekwencji In laudem sacro praesuli: „IOHANNES PRESUL POSNANIE”. W kilku utworach akrostychy wskazują na autorstwo Adama Świnki: „ADAM SVINCA DE ZELONA” (w sekwencji Ave virgo, fons virtutum), „SVINCA”, „PRANDOTE ADAM PIO DONAT”, „ADAM PRANDOTE” (dwa ostatnie z dedykacją biskupowi Janowi Prandocie). Sekwencje Stanisława Ciołka zawierały akrostych „STANISLAUS”, zaś utwory Władysława z Gielniowa – „IESUS CRISTUS MARIA LADISLAUS” (przywołanie Jezusa i Maryi mogło być wyrazem pobożności oraz chęci uczczenia patronów). Dzięki akrostychom można też wskazać autorstwo Marcina ze Słupcy, Pawła z Pyskowic i kilku innych autorów, nieznanych skądinąd.

Twórczość religijna

Za najstarszą znaną pieśń religijną powstałą w Polsce uznawana jest sekwencja Hac festa die, datowana od schyłku XI w. do XIII w. Modlitewnik Gertrudy, pochodzący ze schyłku XI w., zawiera zasadniczo znane ówcześnie modlitwy, zawiera jednak też osobiste i autobiograficzne wstawki.