W 1. połowie XV w. działał Adam Świnka, autor m.in. sekwencji o św. Barbarze (Ave virgo, fons virtutem), św. Wojciechu (Salve sidus Polonorum), Maryi (Ave virgo regia), św. Stanisławie (Psallat poli hierarchia). W tym samym czasie tworzył Stanisław Ciołek (m.in. pieśń maryjna Stupet Averni feritas, sekwencja Stella sole clarior). W 2. poł. XV w. tworzył Marcin ze Słupcy (sekwencja o św. Marcinie Mavors o Daviducus). Również w 2. poł. XV w. działał tworzący zarówno po łacinie, jak i po polsku, Władysław z Gielniowa. Przypisywanych jest mu kilkanaście utworów łacińskojęzycznych, m.in. Ad Cantica canticorum verto me (wierszowany komentarz do Pieśni nad pieśniami), modlitwa maryjna Pieśń „contra pestem”, utwór na dzień zaduszny Metra id Die animarum, wiersze o świętych.
Ogółem wśród polskich pieśni religijnych w języku łacińskim najliczniej reprezentowane są sekwencje. Z XIII w. pochodzą 4 sekwencje, z XIV – 27, z XV – 54, z 1 poł. XVI – 53. Słabiej zbadane są hymny – przyjmuje się, że powstało ich ok. 60, zaś większość z nich poświęcona była rodzimym świętym. Hymny tworzone były głównie z XIV i XV w., przeważnie w środowisku dominikańskim w Małopolsce i na Śląsku.