Rozwój polskiej poezji liturgicznej w języku łacińskim przypada na XIII w., kiedy to działał m.in. pierwszy znany z nazwiska polski poeta – Wincenty z Kielczy, autor hymnu Gaude Mater Polonia. Wincenty mógł być także autorem sekwencji Leta mundus i Iesu Christe, rex superne oraz oficjum Dies adest celebris (cykl 34 utworów poświęconych św. Stanisławowi). Z XIII w. pochodzą też pieśni hagiograficzne Hodierne lux diei (o św. Wojciechu) oraz Consurge iubilans i Exultent hodie iugiter (o św. Jadwidze).
W 1. połowie XIV w. działał Jan Łodzia, któremu przypisuje się autorstwo kilku lub kilkunastu pieśni, w tym sekwencję o św. Wojciechu In laudem sacro praesuli oraz sekwencję maryjną Salve salutis ianua, mógł też układać pieśni świeckie. Prawdopodobnie z XIV w. z klasztoru dominikańskiego we Wrocławiu pochodzi również hymn o św. Annie Ave, mater Anna.