Najstarszym znanym poetyckim utworem łacińskim z terenu Polski jest zachowany fragmentarycznie epigraf Ossa trium, pochodzący z pierwszej ćwierci XI wieku. Niepewne jest datowanie innego epigrafu, znanego jako Nagrobek Bolesława Chrobrego – czas jego powstania sytuowany jest między XI a XIV wiekiem. Kolejne znane epigrafy pochodzą z XII wieku. Zachowało się stosunkowo dużo epigrafów zawierających daty konkretnych wydarzeń. Specyficzną odmianą epigramu jest autobiograficzny wiersz Władysława z Gielniowa Anno Christi milleno.
Utwory poetyckie w kronikach
Kilka tekstów poetyckich zawartych jest w Kronice polskiej Anonima tzw. Galla, napisanej w początkach XII w. Każda z trzech ksiąg poprzedzona jest wierszowanym skrótem oraz zawiera po jednej pieśni. Utwory poetyckie zawiera również Kronika Wincentego Kadłubka z przełomu XII i XIII w., na które składa się ok. 40 fragmentów różnej długości. W Kronice Kadłubka znalazło się m.in. Epicedium na śmierć Kazimierza Sprawiedliwego (Non est pudor pro dolore) oraz wierszowana bajka Vincit conflictu lapis, cadit olla sub ictu. W Roczniku świętokrzyskim (nowym), prawdopodobnie z końca XIII w., znalazło się Epitafium Leszka Czarnego (Migravit Baro). Wierszowane wstawki pojawiały się również w kronikach zakonnych i żywotach świętych.
Utwory użytkowe, traktaty naukowe