w życiu prywatnym towarzyszyły ceremoniałom podczas uroczystości zarówno weselnych, jak i pogrzebowych. W założeniu ogólnym tańce wiązane z najstarszą tradycją arystokratyczną z biegiem czasu były stopniowo usuwane z nowszej, zdemokratyzowanej kultury Greków.
Szczególnie popularne stawały się natomiast tańce o charakterze ekstatycznym, łączące się najczęściej z orgiastycznymi uroczystościami na cześć Dionizosa czy Kybele i Attisa. Towarzyszył im zwykle pobudzający akompaniament piszczałek i bębenków. W odróżnieniu od instrumentów muzyki „poważnej” (lira, kitara), przy zbiorowych tańcach publicznych używano instrumentów typowych dla muzyki lekkiej, do których zaliczano uniwersalny aulos, lekki wielostrunowy barbiton, hałaśliwy tympanon i grzechotki oraz rodzaj kastanietów (krotala)Zofia Skulimowska: Instrumenty muzyczne w starożytnej Grecji. Warszawa: Muzeum Narodowe, 1962.. Grecy najpewniej znali też zróżnicowane – zależnie od miejscowości i krainy – tańce ludowe, o których nie przetrwały żadne świadectwa.