W innych, jak Szwecja i Anglia trwała walka między stronnikami monarchy a zwolennikami udziału społeczeństwa w rządach, co prowadziło do czasowego umocnienia władzy monarszej na tyle, że można było mówić o monarszym absolutyzmie, jak w przypadku Henryka VIII Tudora oraz Elżbiety I.
Różnica między monarchią absolutną a despotyczną polega według Monteskiusza na tym, że w monarchii absolutnej istnieje prawo, podczas gdy władza monarchy despotycznego nie jest niczym ograniczona.
Suwerenność monarsza Władca był uważany za suwerena - tj. osobę, która sprawuje najwyższą władzę na terytorium państwa, w którym panuje. Suwerenność ta miała aspekt zewnętrzny oraz wewnętrzny. W przypadku Królestwa Francji aspekt zewnętrzny odnosił się do niezależności od papieża i cesarza. Aspekt wewnętrzny wiązał się z niezależnością od panów feudalnych i niższych władców terytorialnych, tj. lenników, dzierżących lenna przynależne do Królestwa Francji, jak również możliwością niwelowania terytorialnych partykularyzmów prawnych - odrębności prawnych poszczególnych ziem wchodzących w skład Królestwa.