Formalne i faktyczne ograniczenia władzy monarszej Do formalnych ograniczeń władzy monarszej można zaliczyć prawa boskie i prawa naturalne. Władca nie mógł bowiem postępować niezgodnie z prawami boskimi i sprzeciwić się naturze. W przypadku Królestwa Francji formalnymi ograniczeniami były prawa fundamentalne.
W systemie absolutystycznym monarcha owszem skupiał w swoim ręku całość władzy, ale z oczywistych względów wyznaczał swoich przedstawicieli do poszczególnych ośrodków władzy, osobiście zajmując się tylko sprawami najwyższej wagi oraz utrzymaniem stanu, w którym nie dochodzi do konfliktu interesów żadnych z podległych mu ośrodków władzy, np. dworu, centralnych urzędów, sądów, armii. Z tym też wiązały się faktyczne ograniczenia klasycznego absolutyzmu. Wynikały one z pozycji członków dynastii, osób na dworze monarszym, ale także poziomu rozwoju techniki. Wskutek trudności komunikacyjnych, rozkazy monarsze przewożone konno, w długim czasie i z trudnościami docierały do miejscowości na terenie państwa. W zacofanym, pogrążonym w feudalizmie społeczeństwie, wśród samowoli szlachty i pańszczyźnianego chłopstwa łatwiej było sabotować nakazy królewskie. Poza tym urzędnicy królewscy byli niewykształceni, niefachowi, słabo opłacani, podatni na korupcję i w dodatku nie znali warunków miejscowych, w których przyszło im pracować.