aedon, przez kolejne lata obowiązywały ujęcia systematyczne traktujące całą tę grupę jako jeden gatunek. Dopiero w 2023 roku Klicka i inni przedstawili wyniki badań genetycznych kilkuset osobników z kompleksu T. aedon, a ustalenie relacji pokrewieństwa między podgatunkami pozwoliło podjąć ostateczną decyzję o podziale tego taksonu na gatunki. W 2024 roku, na podstawie wspomnianych wyników badań, decyzję o wydzieleniu z T. aedon gatunków T. musculus, T. beani, T. martinicensis, T. mesoleucus, T. musicus i T. grenadensis podjął North American Classification Committee (NACC), a za nim podążyły kolejne ornitologiczne autorytety. Zmian tych nie wdrożyła jeszcze IUCN w swojej Czerwonej księdze gatunków zagrożonych, choć uznaje T. beani za osobny gatunek już od 2016 roku. W tym nowym ujęciu systematycznym Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList do T. aedon zaliczają tylko 4 podgatunki: Troglodytes aedon parkmanii Audubon, 1839 – południowa-zachodnia i południowo-środkowa Kanada oraz zachodnie i środkowe USA do północnego Meksyku (Kalifornia Dolna). Troglodytes aedon aedon Vieillot, 1809 – strzyżyk śpiewny – południowo-wschodnia Kanada i wschodnie USA. Troglodytes aedon cahooni Brewster, 1888 – południowo-wschodnia Arizona (południowo-zachodnie USA) do środkowego Meksyku. Troglodytes aedon brunneicollis P.L.