Kilkukrotnie wybierany był na przewodniczącego Niemieckiego Towarzystwa Chorób Wewnętrznych.

W 1900 opisał sferocytozę wrodzoną, zespół wrodzonej niedokrwistości hemolitycznej występujący w Europie Północnej. Zajmował się także żółtaczką hemolityczną. Wykrył, że przyczyną akromegalii jest przerost przysadki. Uczył francuskiego neurochirurga, Clovisa Vincenta.

W latach 1902–1932 był 12 razy nominowany do nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.

Wybrane publikacje „Einfluss der Leberexstirpation auf den Stoffwechsel”, 1885 „Vorkommen von Oxybuttersäure im Harn bei Diabetes mellitus”, 1884 „Untersuchungen über den Diabetes mellitus nach Exstirpation des Pankreas”, Lipsk 1893 „Untersuchungen zur Physiologie und Pathologie der Harnsäure”, Lipsk 1898.

Upamiętnienie Dla uczczenia pamięci o Oskarze Minkowskim European Association for the Study of Diabetes (EASD) ustanowiła w 1966 r. doroczną nagrodę dla naukowców zajmujących się badaniami w dziedzinie diabetologii. Od nazwisk odkrywców sferocytoza wrodzona określana jest jako choroba Minkowskiego-Chauffarda.