Podstawą planu Kienesy Zgromadzeń była świątynia Salomona, rekonstrukcja której przedstawiona jest na belce stropowej nad ołtarzem. Kienesa jest również kopią najstarszej na Krymie Wielkiej Kienesy Zgromadzeń w Czufut-Kale koło Bakczysaraju. Tyle że ta ostatnia jest zdecydowanie mniejsza i mniej okazała.
Wnętrze Wielkiej kienesy początkowo nosiło charakter persko-arabski, jako że kultura materialna dawnych Karaimów ściśle związana była z tymi dwoma narodami. Ściany, sufit i belki stropowe zdobione były misternymi ornamentami. Podłoga wyściełana była perskimi dywanami i chodnikami. Ołtarz zdobiły przepiękne zasłony i kapy. Wiele z nich przywieziono ze zlikwidowanej, starożytnej kienesy w Damaszku. Bogate naczynia świątynne wykonano głównie z ręcznie kutego srebra. Ściany ozdobiono kinkietami i lampami, a z sufitu spływały kryształowe żyrandole. Zniszczenia w XIX wieku (m.in. wojna krymska), a zwłaszcza dewastacja w okresie komunizmu, zmieniły ten pierwotny wystrój. Po kilkudziesięcioletniej przerwie i gruntownej restauracji została otwarta we wrześniu 2005 r. Odbywają się tu uroczyste nabożeństwa świąteczne.
Mała kienesa thumb|left|Wnętrze małej kienesy