Własność publiczna obejmuje głównie środki produkcji oraz kluczową infrastrukturę, ale nie dotyczy to własności osobistej, domów czy małych firm. W praktyce, w wielu krajach określanych jako socjalistyczne, nie obejmuje ona także wielu dużych korporacji.
W literaturze wspomina się, że wiele krajów zachodnich — m.in. Francja, Szwecja i Wielka Brytania — było rządzonych przez partie wdrażające elementy gospodarki mieszanej, co bywało określane mianem „socjalizmu demokratycznego”. Jednak po zimnej wojnie wiele państw przyjęło neoliberalne reformy: deregulację, prywatyzację i ograniczanie roli państwa.
Niektórzy marksiści, podkreślając demokratyczne wątki w twórczości Karola Marksa, utożsamiają się z nurtem socjalizmu demokratycznego. Przykładem są Socjalistyczna Partia Wielkiej Brytanii i Światowy Ruch Socjalistyczny, które definiują socjalizm jako wspólną własność, demokratyczną kontrolę nad produkcją i dystrybucją oraz system bezklasowy i postmonetarny, oparty na dobrowolnym zrzeszaniu się i zaspokajaniu potrzeb społecznych.. Tak rozumiany model bywa też określany mianem komunizmu, co nie jest sprzeczne z klasyczną interpretacją Marksa i Engelsa.