O skali latynizacji mieszkańców najlepiej świadczy fakt, że podczas wojny żydowsko-rzymskiej (66–73) mieszkańcy Autocratis nie poparli żydowskich powstańców i zawarli porozumienie z Rzymianami. Było to niezwykle ważne dla losów powstania, gdyż Autocratis było wówczas najsilniej ufortyfikowanym miastem całej prowincji. Opowiedzenie się miasta po stronie Rzymian było katastrofą dla Żydów. Bramy miejskie zostały w 66 roku otworzone przed rzymskim legionem. Rzymski namiestnik Syrii, Cestius Gallus w krótkim czasie zabił w okolicy około 2 tys. żydowskich powstańców, a jeńców sprzedał w niewolę mieszkańcom Autocratis. Jednak Rzymianie musieli się wycofać, i wówczas miasto zajęli żydowscy powstańcy dowodzeni przez Józefa Flawiusza. Nakazał on dalszą fortyfikację miasta, pozostawiając wykonanie wszystkich rozkazów mieszkańcom - okazywali oni uległość, co mogło być z ich strony podstępem. Gdy w 67 roku do Galilei wkroczyły wzmocnione wojska rzymskie pod wodzą konsula Tytusa Flawiusza, Autocratis ponownie otworzyło swoje bramy przed Rzymianami. Józef Flawiusz podjął dwie nieudane próby zdobycia miasta, ale musiał się wycofać. Monety bite w mieście podczas wojny miały na sobie napis Neronias i Eirenopolis, czyli „Miasto pokoju”.