Historia thumb|Modlący się św. Bazyli Zjawisko jurodstwa narodziło się w Bizancjum w VI w. Za pierwszą kanonizowaną bizantyjską jurodiwę uznano św. Izydorę, mniszkę żyjącą prawdopodobnie w IV w. w Egipcie. Dużą popularnością cieszyli się też palestyński mnich św. Symeon Salos (VI w.) oraz św. Andrzej Salos (IX w.) z Kościoła Aleksandryjskiego.
Najbardziej spektakularne formy jurodstwo osiągnęło w prawosławnej Rusi. Za świętych uznano tam łącznie kilkudziesięciu jurodiwych (w tym m.in. pierwszego kanonizowanego jurodiwego w Rosji, św. Izaaka z Ławry Pieczerskiej). Szaleńcy Boży ze względu na swój specyficzny status cieszyli się w Rosji wyjątkowym przywilejem – stanowili swego rodzaju społeczny głos sumienia, wolno im było zatem bezkarnie krytykować nawet potężnych carów.
Znani jurodiwi Do najbardziej znanych postaci zaliczają się m.in.: Izydora z Egiptu (IV w.) Symeon z Emesy (VI w.) Andrzej Salos (IX w.) Izaak z Ławry Pieczerskiej (XI w.) Prokop z Ustiuga (XIII w.) Fiodor z Nowogrodu (XIV w.) Nikoła z Nowogrodu (XIV w.) Michał z Klopska (XV w.) Bazyli Moskiewski (XV/XVI w.) Ksenia z Petersburga (XVIII w.) Jan Wierchoturski (XVIII w.)