Stanowienie zakłada istnienie kompetencji prawotwórczej. Jest ona szczególnym rodzajem kompetencji do dokonania czynności konwencjonalnej, z którą system wiąże ustanowienie norm prawnych.
Kompetencję prawotwórczą należy odróżnić od obowiązku skorzystania z niej. Podmiot może mieć kompetencję do ustanowienia określonego aktu, natomiast odrębna norma może nakazywać mu albo zakazywać podjęcia określonego działania.
Zakres kompetencji prawotwórczej może być określony przez:
podmiot upoważniony do stanowienia;
rodzaj aktu, który może zostać ustanowiony;
zakres spraw podlegających regulacji;
terytorialny lub podmiotowy zakres działania;
wymagania proceduralne i formalne;
relację danego aktu do innych aktów w systemie.
W państwach współczesnych kompetencje prawotwórcze mogą przysługiwać m.in. parlamentom, organom władzy wykonawczej, organom jednostek samorządu terytorialnego oraz innym podmiotom wskazanym przez konstytucję i ustawy. W systemach ponadnarodowych kompetencje prawotwórcze mogą przysługiwać także organom organizacji międzynarodowych lub ponadnarodowych.
Podmioty stanowienia prawa
Nie istnieje jedna uniwersalna lista podmiotów stanowienia prawa.