Ilia Czawczawadze (; ur. 8 listopada 1837, zm. 12 września 1907) – gruziński pisarz, poeta, działacz społeczny, osoba publiczna. Jeden z głównych orędowników odrodzenia narodowego w Gruzji w drugiej połowie XIX wieku, dążący do uzyskania przez nią niepodległości. Działał na rzecz obrony języka gruzińskiego.
Uważany powszechnie za bohatera narodowego, w oficjalnym dyskursie Gruzji określany jako Ojciec Narodu - osoba, która podłożyła podwaliny ku niezawisłości państwa. Kanonizowany w 1987 roku przez Gruziński Kościół Prawosławny.
Życiorys Ilia Czawczawadze urodził się w Kwareli, we wschodniej Gruzji. Pochodził z książęcej rodziny. Wykształcenie zdobył najpierw w prywatnej szkole i gimnazjum w Tbilisi, następnie w roku 1856 wyjechał do Petersburga.
W latach 1857–1861 studiował na Uniwersytecie Petersburskim. Podczas czteroletniego pobytu w Petersburgu zgłębił literaturę, filozofię, prawo, ekonomię polityczną i historię. W 1861 powrócił do Gruzji aby zaangażować się w działalność oświatową i literacką. Po powrócie do ojczyzny założył czasopismo „Gruzinskij Wiestnik” (), które było pierwszym rewolucyjno-demokratycznym organem prasowym w tym kraju. W latach 80.