W krótkim czasie Instytut stał się najbardziej aktywną instytucją białoruskiego życia gospodarczego-kulturalnego. Do końca 1926 r. zostały zorganizowane jego oddziały w Wilnie, Radoszkowiczach i Nowogródku. Pod koniec 1927 r. oddziały istniały już w 50 miejscowościach województwa wileńskiego i nowogródzkiego, zaś na pocz. lat 30. było ich aż 69, skupiających ok. 700 członków. Instytut prowadził też 36 bibliotek w województwach wileńskim, nowogródzkim, poleskim i białostockim. W 1933 r. liczebność członków osiągnęła szczyt, wynosząc 937 osób. Jednakże już w 1935 r. było ich 580, a w 1936 r. – 457.
Jedną z najważniejszych dziedzin w działalności Instytutu była walka o szkoły białoruskie. Zdołano uzyskać od władz 6 koncesji szkolnych na białoruskie prywatne szkoły ludowe, ale otwarto tylko jedną w Szawlanach. Przeszkodą były wydane przez polskie władze oświatowe negatywne opinie o osobach kandydujących na stanowiska nauczycieli. Niepowodzeniem zakończyły się starania o otrzymanie zezwolenia na otwarcie Białoruskiego Seminarium Nauczycielskiego. Z inicjatywy Instytutu przekazywano też władzom polskim deklaracje domagającej się otwarcia publicznych szkół białoruskich. Władze skutecznie odrzucały żądania, motywując niemożność otwarcia szkół brakiem odpowiednio wykształconych nauczycieli Białorusinów.