Historia Paleograficzne datowanie kodeksu jest trudne. Kirsopp Lake twierdził, że paleograficzne datowanie jest niemożliwe, ponieważ nie ma drugiego rękopisu o takim stylu pisma. Wnioskując po kształcie liter został napisany w przedziale czasowym od VII do X wieku, jednak ze względu na wąski kształt liter preferowane jest późne datowanie kodeksu. Jedna z not marginalnych podaje datę 965. Uważa się, że nie jest to data powstania rękopisu, lecz data, kiedy rękopis otrzymał nowe okładki. Gregory i Beermann datowali rękopis na IX wiek, Streeter na VIII, Aland na IX wiek. Kodeks datowany jest przez INTF na wiek IX.
W roku 1853 pułkownik Bartholomeé odwiedził Cerkiew pw. św. Kwiryka w Kala (niewielka wieś w Swanetii w górach Kaukazu) i w ruinach klasztoru znalazł kodeks. Przypuszczalnie znajdował się w owym klasztorze od około roku 1300, przedtem przechowywany był w Koridethi niedaleko Batumi, w pobliżu M. Czarnego, prawdopodobnym miejscu powstania kodeksu. Na listę rękopisów Nowego Testamentu został wprowadzony przez Gregory’ego. Gregory umieścił go w grupie minuskułów i nadał mu numer 1360. Gregory nie widział rękopisu, a klasyfikację dokonał w oparciu o publikację Brosseta z 1871 roku. Rękopis został zapomniany na okres 30 lat i w roku 1901 ponownie został odkryty przez biskupa Kiriona, w katedrze św. Andrzeja w Gori.