Przeczuwając konflikt z Królestwem Sardynii, rozpoczął reorganizację małej armii genueńskiej.
We wrześniu 1743 roku w Wormacji (traktat wormacki) Maria Teresa Habsburg, starając się uzyskać wsparcie Królestwa Sardynii, obiecała Karolowi Emanuelowi III markizat Finale, należący do Genui, na co Genua odpowiedziała podpisaniem z Francją, Hiszpanią i Neapolem traktatu sojuszniczego w Aranjuez (1745). Hiszpanie zajęli w 1745 Mediolan, lecz w 1746 roku musieli się z niego wycofać, co oznaczało, że szala zwycięstwa zaczyna się przechylać na stronę „Austrosardów”. Korsyka wraz z Bastią zostały zdobyte przez brytyjsko-sabaudzką flotę w listopadzie 1745 roku. W 1747 Francuzi przepędzili stamtąd okupantów i administrowali posiadłościami Genui, jako jej sojusznicy.
Otwierając swe porty dla armii burbońskich, Genua wydatnie zwiększyła szansę na ich zwycięstwo. W konsekwencji armia genueńska (jakości przeciętnej i licząca mniej niż 10.000 żołnierzy) dowodzona osobiście przez Gian Francesco Brignole Sale II podążyła za francusko-hiszpańską armią Don Filipa na Austriaków i Piemontczyków, jednak niespecjalnie się wyróżniła, doceniono jednak postępowanie samego dowódcy i uczyniono Gian Francesca Brignole zastępcą głównodowodzącego całej armii burbońskiej.