Takie przybliżenie nazywamy przybliżeniem Borna-Oppenheimera. Bliższa analiza tego przybliżenia wymaga wykorzystania rachunku zaburzeń, jeżeli w jego toku uwzględnimy poprawkę na chwilową energię kinetyczną jąder atomowych, to uzyskamy pełne przybliżenie adiabatyczne. Należy wspomnieć o fakcie, że rachunek zaburzeń działa dobrze, jeżeli różnice energii między poziomami kwantowymi nie są zbyt duże względem zaburzenia, wobec tego przybliżenie adiabatyczne nie będzie dobrze działać np. w obszarach gdzie przecinają się krzywe potencjalne różnych stanów elektronowych.
Przybliżenie Borna-Oppenheimera pozwala na wyobrażenie sobie cząstki chemicznej, tak jak ją rysujemy na kartce papieru: zamrożone jądra atomowe i pewna konfiguracja elektronów. Mimo tego należy pamiętać, że cząstka jest w rzeczywistości bytem dynamiczny, ale intuicja, że stan elektronów zmienia się szybciej niż położenie jąder atomowych jest uzasadniona.