Profile poprzeczne wykazują wyraźną asymetrię kęp. Stromymi, podciętymi stokami opadają one ku Wiśle przy nachyleniu 25–45°, 30–70° i 45–85°, łagodnymi zaś tarasami opadają na zewnątrz przy nachyleniu 3–25°.
Charakterystycznymi formami w bogato urzeźbionym dnie basenu są formy wytopiskowe po martwym lodzie z lądolodu i lodów zimowych. Do większych form tego typu należą jeziora wytopiskowe: Rudnickie Wielkie o wymiarach 2,3×1,1 km, Rudnickie Małe o wymiarach 0,8×0,4 km, mała niecka jeziora w Świętem oraz rynny subglacjalne – Fletnowska długości 10 km i szerokości 80–250 m z małym jeziorkiem pośrodku oraz rynna jeziora Tarpno. Osobliwością tych form jest ich przetrwanie dzięki konserwującej roli martwych lodów, pomimo dużej degradacji powierzchni plejstoceńskiej na obszarze prawie całego basenu przez procesy erozji i denudacji, a następnie zasypania dna przez procesu akumulacji rzecznej i biogenicznej.