Poza pracą kliniczna zajmował się również badaniami histologicznymi układu nerwowego. W roku 1925 podał dokładny opis drżenia samoistnego zwanego przez pewien czas chorobą Minora. W 1927 założył i był pierwszym prezesem Moskiewskiego Stowarzyszenia Neuropatologów i Psychiatrów. Bazując na doświadczeniach zachodnich lekarzy i społeczników był jednym z głównych propagatorów walki z alkoholizmem przyczyniając m.in. się do otwarcia w ZSRR sieci specjalistycznych szpitali dla alkoholików (1927). W 1928 był jednym z założycieli i najważniejszych naukowców Moskiewskiego Instytutu Badań Mózgu W.I.Lenina.
Badał padaczkę, uszkodzenia rdzenia kręgowego (opisał objawy zespołu ogona końskiego), etiologię kiły oraz genetyczne choroby występujące stosunkowo częściej w populacji żydowskiej. Utrzymywał znajomość z Tołstojem, który starał się wspierać młodego Minora poprzez swoje znajomości w elicie rosyjskiej (Minor, jako Żyd, miał znacznie utrudniony początek kariery naukowej). Był członkiem wielu rosyjskich (i radzieckich) oraz zagranicznych stowarzyszeń naukowych. Z polskim neurologiem Edwardem Flatauem i z niemieckim neurologiem Louisem Jacobsohnem napisał podręcznik anatomii patologicznej systemu nerwowego.