Cechą charakterystyczną fenka są niezwykle wielkie uszy, długości około 10 cm, zapewniające mu największy stosunek wielkości ucha do długości ciała wśród wszystkich psowatych. Pysk z kolei zdaje się niewielki, długości poniżej połowy długości mózgoczaszki, smukły i delikatny. Podobne wrażenie nasuwają kończyny zwierzęcia. Rzeczone uszy na grzbiecie są ciemniejsze, po stronie wewnętrznej z kolei białe, takie też są ich skraje. Poniżej znajdują się duże i ciemne oczy. Spod oka biegnie na dół i na zewnątrz ciemna pręga kierująca się ku pyskowi. Czaszka ma typową lisią budowę, jest mniejsza i gładsza niż u lisa piaskowego. Osiąga 80–87 mm długości. Zwraca jednak uwagę bardzo duża bulla tympanica. Grzebień strzałkowy da się stwierdzić tylko w okolicy lambdy. Łuki jarzmowe są poszerzone ku przodowi, wyrostki zaoczodołowe małe. Żuchwa jest delikatna, ma wypukły dolny brzeg.
Wzór zębowy obejmuje 3 siekacze, pojedynczy kieł (te z kolei są niewielkie i wąskie), 4 zęby przedtrzonowe. Każda szczęka obejmuje 2 zęby trzonowe, w połówce z żuchwy tkwią zaś 3 trzonowce. Podobny wzór zębowy obserwuje się u wielu innych psowatych. Smukłe kły osiągają szerokość równą trzeciej części wysokości.