Kozacy byli skazywani na katorgę i zsyłani w głąb Rosji, skąd wracali jako kalecy lub nie wracali w ogóle.
Po otrzymaniu informacji o śmierci Iwana Skoropadskiego w 1722 roku, Piotr I powierzył wykonywanie obowiązków hetmana pułkownikowi Pawłowi Połubotokowi (jako hetman nakaźny), z nakazem konsultowania wszystkich decyzji z Kolegium Małorosyjskim. Starszyzna kozacka zwróciła się do Kolegium z prośbą o zgodę na wybór nowego hetmana, jednak długo czekała na odpowiedź. Dopiero w lipcu 1723 Piotr Wielki odpowiedział, że sprawa zostaje odłożona na czas nieokreślony. Car zakomunikował, iż od czasów hetmana Bohdana Chmielnickiego wszyscy hetmani okazali się "zdrajcami", a ponieważ sprawy na Naddnieprzu mają się dobrze, dlatego daje on sobie czas na wybranie osoby w pełni wobec niego uległej i posłusznej.