Można śmiało stwierdzić, że stanowiła ona zalążek późniejszego parku.

Lata 1800 – 1899 thumb|240 px|W pobliżu Teatru Letniego Na terenach położonych po obydwu stronach głównej alei już na początku XIX w. pojawiły się liczne kawiarnie i gospody, których istnienie wyznaczało powoli charakter terenu dawnych pastwisk i cmentarzy. Wkrótce, powstanie w 1810 r. ogrodu – labiryntu (ogród Irrgarten) o powierzchni 50 mórg, dało zalążek rozwojowi większego założenia parkowego. Rok później, w 1811 r. w rejonie Domu Strzeleckiego odkryto źródło z wodami o właściwościach leczniczych, przy którym postanowiono wznieść dom kąpielowy.

W latach 1815–1831 za sprawą realizacji projektu wybitnego architekta krajobrazu Eduarda Petzolda park nabrał właściwych już kształtów – pomiędzy aleją, Bramą Wrocławską, korytem Młynówki i Domem Strzeleckim powstał ogród widokowy w stylu angielskim, oddzielony od pastwisk i obsadzony głównie topolami oraz drzewami leśnymi. Powstaniu jego sprzyjała rozbiórka fortyfikacji miejskich, oraz – przede wszystkim – likwidacja parafialnych cmentarzy, związana z powstaniem zbiorczego cmentarza komunalnego.