Jego niekonwencjonalna metoda osobistego nadzoru nad szkoleniem żołnierzy była krytykowana przez innych wyższych rangą oficerów, co jednak nie przeszkodziło mu w awansach.

30 października 1907 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika ze starszeństwem z 1 listopada tego roku i wyznaczony na stanowisko komendanta 4 Dywizji Piechoty w Brnie. W 1911 został generalnym inspektorem korpuśnych szkół oficerskich. 29 października 1912 został mianowany tytularnym generałem kawalerii, a 28 października 1914 mianowany rzeczywistym generałem kawalerii.

W czasie I wojny światowej zrobił błyskotliwą karierę. Na przełomie lat 1914-1915 zdołał zatrzymać w Karpatach atak armii rosyjskiej prącej z zajętej Galicji do Kotliny Panońskiej. Za osiągnięcia frontowe 25 kwietnia 1915 otrzymał order Leopolda i tytuł tajnego radcy dworu.

20 grudnia 1915 został szefem Pułku Piechoty Nr 93. 8 maja 1916 został mianowany na stopień generała pułkownika ze starszeństwem z 1 maja tego roku. Zarazem za zasługi w wyzwoleniu Czerniowiec spod okupacji rosyjskiej tamtejszy uniwersytet przyznał mu doktorat honoris causa w dziedzinie filozofii.