Barzani był zmuszony, ze względu na brak sojuszników w regionie Iraku, zwrócić się o pomoc do Stanów Zjednoczonych. Iracka Partia Komunistyczna uznała to za zdradę ideałów i odwróciła się od KDP. W 1961 Barzani, dowodząc oddziałami peszmergów, zadał znaczący cios wojskom irackim. Z tego względu Kasim dwa razy zaproponował przywódcy Kurdów rozejm oraz przyznanie autonomii. Ten jednak odrzucił propozycję premiera Iraku, uważając ją za niewystarczającą i rozpoczął pertraktację z baasistami oraz naserystami, którzy byli zdecydowanymi przeciwnikami rządów Kasima.
Rządy braci Arif 8 lutego 1963 władzę w Iraku przejęli arabscy nacjonaliści. Prezydentem kraju został Abd as-Salam Arif, natomiast premierem Ahmad Hasan al-Bakr. Pomimo pertraktacji, które prowadził Barzani z arabskimi nacjonalistami, ci nie chcieli dopuścić do istnienia kurdyjskiej autonomii ze względu na bogate złoża ropy, jakie mieściły się w okolicach Mosulu oraz Kirkuku. Rząd przeprowadził interwencję zbrojną przeciwko siłom kurdyjskim. Barzani zmuszony był wtedy do akceptowania rozejmu na warunkach podyktowanych przez władze z Bagdadu.