Razem z mężem troszczyła się o księgozbiór również po przymusowym wyjeździe do Pruszkowa, gdzie Józef Grycz osobiście nadzorował magazyny; wydarzenia te opisała we wspomnieniach w zbiorze Walka o dobra kultury (tom II, pod redakcją Stanisława Lorentza, 1970).
W styczniu 1945 Kawecka-Gryczowa przystąpiła do działań na rzecz dalszej ochrony oraz poszukiwania rozproszonych w latach wojny zbiorów. Inspektorat szkolny przy tymczasowym zarządzie miejskim powierzył jej kierowanie grupą bibliotekarzy chroniących zbiory Biblioteki Narodowej oraz znajdujących się na Rakowieckiej innych kolekcji, w tym księgozbiorów prywatnych; odbyła wówczas także kilka podróży w celach poszukiwawczych. Prace te kontynuowała po formalnym zmianie pracodawcy, przeszła bowiem od maja 1945 do Ministerstwa Oświaty. W resorcie, wspólnie z mężem, organizowała Oddział Dawnej Książki w Wydziale Bibliotek (wszedł on następnie w skład Naczelnej Dyrekcji Bibliotek) i stanęła na jego czele. Poza zadaniami zabezpieczającymi i poszukiwawczymi organizowała prace rejestracyjne oraz tworzyła warsztat do opracowywania starych druków. Oddział przekształcono z czasem w Ośrodek Opieki nad Dawną Książką i w styczniu 1950 włączono do Biblioteki Narodowej — na chwilę tę przypadł zarazem powrót Alodii Kaweckiej-Gryczowej do Biblioteki Narodowej.