Kontynuowała działania na rzecz zrekonstruowania katalogu centralnego inkunabułów przygotowywanego przed wojną, a także przystąpiła do tworzenia Zakładu Starych Druków Biblioteki Narodowej, przed którym postawiła zadania uporządkowania, opracowania i wreszcie udostępnienia warszawskich zbiorów starych druków, których liczba, mimo zniszczeń wojennych, wzrosła (zniszczeniu uległy jednak zbiory najcenniejsze, m.in. fragment biblioteki króla Zygmunta Augusta). Dbając o przygotowanie odpowiednich kadr, Kawecka-Gryczowa prowadziła też w pierwszych latach powojennych zajęcia na kursach dla bibliotekarzy – we wrześniu 1945 w Kórniku, w 1948 w Krakowie.
Pracę w Ministerstwie Oświaty, a następnie w Bibliotece Narodowej, łączyła od 1948 z zajęciem w Instytucie Badań Literackich, gdzie kierowała Pracownią Bibliografii Staropolskiej. Formalnie stała na czele tej placówki do 1968, pełniła jednak później jeszcze obowiązki kuratora Pracowni. Prowadziła liczne kursy, szkolenia oraz seminaria, adresowane do studentów i bibliotekarzy, poza Biblioteką Narodową i Instytutem Badań Literackich m.in. w Bibliotece Jagiellońskiej, w Bibliotece Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, na Uniwersytecie Warszawskim, na Uniwersytecie Łódzkim.