Wchodziła w skład rad naukowych kilku instytucji, z którymi współpracowała – Biblioteki Kórnickiej, Biblioteki Narodowej (była wiceprzewodniczącą Rady), Instytutu Badań Literackich. Brała udział w pracach Towarzystwa Przyjaciół Książki w Warszawie (była wiceprezesem), Towarzystwa do Badania Dziejów Reformacji w Polsce (wchodziła w skład zarządu), Komisji ds. Badania Renesansu i Reformacji. Współpracowała z Komisją Literatury i Oświaty w Polsce Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, by po reaktywowaniu tego Towarzystwa w 1982 wejść w poczet jego członków.
W latach powojennych Alodia Kawecka-Gryczowa kontynuowała także pracę naukową w dziedzinie historii książki. Od 1954 była profesorem nadzwyczajnym. W 1946 opublikowała Zarys dziejów piśmiennictwa polskiego w Prusach Wschodnich. W 1949 zainicjowała serię „Książka w dawnej kulturze polskiej” (wspólnie z Kazimierzem Budzykiem), którą otworzył (według numeracji, nie chronologii) tom Studia nad książką poświęcone pamięci Kazimierza Piekarskiego (1951);