Organizator życia akademickiego PRL Po zakończeniu II wojny światowej przeniósł się do Łodzi, gdzie współorganizował nowo utworzony Uniwersytet Łódzki, którego został pierwszym rektorem. Był nim w okresie od 3 lipca 1945 r. do 31 sierpnia 1949 r. Jednocześnie prowadził wykłady i kierował katedrą filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Po kilku latach pracy w Łodzi wrócił na stałe do Warszawy i był z tamtejszym Uniwersytetem związany do emerytury w 1961 r. Od 1951 r. kierował także tamtejszą katedrą logiki. W 1956 wybrany przez Senat UW na rektora, tej funkcji jednak nie przyjął.
Prezes Polskiej Akademii Nauk w latach 1957–1962. Członek wielu towarzystw naukowych, polskich i zagranicznych, m.in. członek zagraniczny: British Academy, francuskiej Académie de Philosophie de Sciences, Akademii Nauk ZSRR, Bułgarskiej Akademii Nauk, Mongolskiej Akademii Nauk, Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk, Fińskiego Towarzystwa Naukowego oraz przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego i prezes Institut International de Philosophie w latach 1960–1963.