Z nadejściem wiosny do dworu przyjeżdża księżna Odrowążowa, wezwana przez Szczepana. Matka zabiera syna, obiecując, że wyjazd za granicę pozwoli mu dołączyć do tworzących się tam oddziałów powstańczych. Salomea wyznaje księżnej swoje uczucie do jej syna. Ta daje jej sakiewkę ze złotymi dukatami. Zrozpaczona Salomea wrzuca pieniądze do rzeki i mdleje. Szczepan podnosi nieprzytomną dziewczynę.
Obsada Źródło: Filmpolski.pl
Produkcja Pierwsze dwie międzywojenne adaptacje filmowe Wiernej rzeki, Rok 1863 (1922) Edwarda Puchalskiego oraz Wierna rzeka (1936) Leonarda Buczkowskiego, były uznawane za nieudane. O jakości adaptacji Buczkowskiego, opartej na scenariuszu Anatola Sterna, świadczyła recenzja Stefanii Zahorskiej opisująca tamten film jako wytwór „filmowego groszoroba” i „idiotyczną sztampę”. Z kolei Wierna rzeka w okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej sprawiała trudności decydentom, którzy ze względu na podteksty polityczne (portretowanie Rosjan w złym świetle) byli niechętni dopuszczeniu powieści Stefana Żeromskiego do ekranizacji kinowej. W 1961 roku Stanisław Lenartowicz planował nakręcić film w oparciu o scenariusz Aleksandra Ścibora-Rylskiego – bez powodzenia. W latach 70.