Po wojnie W 1945 roku założyła wraz z mężem wydawnictwo Editions de la Cité Universelle, w którym ukazały się jedynie trzy tytuły: L'An zéro de l'Allemagne (Rok zerowy w Niemczech) Edgara Morina (1946), Dzieła Saint-Justa przedstawione przez Dionysa Mascolo (1946) oraz L'Espèce humaine (Gatunek ludzki) Roberta Antelmego (1947). Para rozwiodła się 24 kwietnia 1947. Duras poślubiła Dionysa Mascola, z którym rozstała się kilka lat później. Ich syn Jean, przezwany „Outa”, urodził się 30 czerwca 1947.

Szerszej publiczności objawiła się dzięki powieści Un barrage contre le Pacifique (1950), w której pojawia się wiele wątków autobiograficznych. W latach 50. i 60. pracowała jako dziennikarka w lewicowym piśmie „France-Observateur”, publikowała artykuły krytykujące rasizm we Francji i francuską politykę kolonialną.

Punktem zwrotnym w jej karierze był scenariusz filmu Hiroszima, moja miłość (Hiroshima mon amour). Film był pozytywnie przyjęty podczas Festiwalu w Cannes, Duras była nominowana do Oscara w kategorii najlepszy scenariusz.