Jej aria, przechodzi stopniowo w duet z Samsonem, będącym całkowicie oczarowanym jej pięknością, a następnie w tercet, gdy Stary Hebrajczyk stara się usilnie, a bezskutecznie, przestrzec go przed możliwym podstępem.
Akt II W zaciszu swojego domu, Dalila oczekuje Samsona. To on, niegdyś, wzgardził jej miłością, a ona teraz pragnie użyć swej siły wdzięku i sztuki uwodzicielskiej aby zemścić się na nim za klęskę jej pobratymców, a najbardziej za swą własną urażoną dumę (aria: Amour! viens aider ma faiblesse). Łatwo więc daje się przekonać przybyłemu wprzódy arcykapłanowi Dagona, błagającego ją teraz o pomoc w usidleniu Samsona. Doradza on jej, aby postarała się odkryć tajemnicę siły Samsona, wtedy to będzie możliwe go pokonać.
Przybywa Samson, który pośród pierwszych odgłosów nadciągającej burzy, dręczony jest rozterką pomiędzy powziętym przez siebie obowiązkiem wobec swych rodaków a głosem własnego serca i namiętnym uczuciem do Dalili. Dalila wie o jego niepewności, i roztacza nad nim cały swój kunszt uwodzicielski, aby go usidlić. Malowniczość muzyki Saint-Saëns’a, podkreślona wyśmienitą instrumentacją, skala ekspresji i narastającego ciągle napięcia dramatycznego nie ma tutaj precedensu w twórczości żądnego innego kompozytora operowego.