we Francji, Portugalii, Kanadzie, Indiach oraz Czechach.

Krytycy konstruktywnego wotum nieufności podnoszą, że to rozwiązanie ustrojowe stanowi wypaczenie klasycznej instytucji odpowiedzialności parlamentarnej gabinetu, wyposaża nowego premiera w zbyt dużą swobodę (personalną i programową) przy tworzeniu rządu (co nie dotyczy wotum półkonstuktywnego) oraz że umożliwia funkcjonowanie rządu nieposiadającego zaufania parlamentu – o ile opozycyjna większość nie jest w stanie porozumieć się co do utworzenia nowego gabinetu. Podkreślane jest również, że wotum nieufności w formie konstruktywnej nie jest charakterystycznym elementem klasycznego systemu parlamentarno-gabinetowego, lecz bliższym jego odmianie kanclerskiej.

Procedura w Polsce Na podstawie przepisów Małej Konstytucji Po raz pierwszy instytucja konstruktywnego wotum nieufności pojawiła się w polski systemie prawnym 8 grudnia 1992, to jest z chwilą wejścia w życie tzw. Małej Konstytucji (MK). Sejm, wyrażając Radzie Ministrów wotum nieufności, mógł jednocześnie wybrać jej nowego prezesa i powierzyć mu misję utworzenia rządu (art. 66 ust. 4 MK)Ponadto Sejm mógł spowodować dymisję Rady Ministrów przez nieudzielenie jej absolutorium z wykonana ustawy budżetowej i innych uchwalanych przez Sejm państwowych planów finansowych (art. 22 ust. 3 Małej Konstytucji)..