iśairon od greckiego ιερός ‘potężny’, ale ogólnie tekst jest całkowicie nieprzetłumaczony. Zbitki spółgłoskowe, takie jak kr, tr, tn, mn, pr, rt, sp czy st mają wyraźnie indoeuropejski charakter. Przypominający końcówkę biernika, sufiks –em, (w: polem, rotem, teletaúnem), również sugeruje indoeuropejską deklinację.
Dwujęzyczna inskrypcja z Pesaro Drugi możliwy przypadek północnopiceńskiego, to dwujęzyczna, wykuta na marmurze, inskrypcja z Pesaro (starożytne Pisaurum) pochodząca z I w. p.n.e. Prawdopodobnie znaczenie obu inskrypcji jest takie samo. Niektórzy językoznawcy jak na przykład Helmut Rix przypuszczają, że w rzeczywistości zawiera tekst po etrusku (przetłumaczone, dzięki niej słowa są włączane do niektórych etruskich słowników).
łacina:L. caf(at)ius . l . f . ste . haruspex | fulguriator północnopiceński: cafates. lr. lr. netšvis . trutnvt . frontac tłumaczenie: Luciusz Kafatiusz, syn Luciusza, (z plemienia) Stellatina, wróżbita, tłumacz błyskawic.