11 września 1958 roku ARPA przyznała kontrakt firmie Rocketdyne na budowę silnika H-1. 23 września 1958 roku ARPA i Army Ordnance Missile Command (AOMC) poszerzyły cele programu o lot testujący układ napędowy rakiety do września 1960 roku. ABMA miała też zbudować trzy dodatkowe rakiety, z których dwie miały być zdolne do umieszczenia ograniczonych ładunków na orbicie.
Von Braun miał wysokie oczekiwania wobec projektu mając nadzieję, że będzie on doskonałą platformą do testowania innych jednostek napędowych, jak planowany F-1. Naukowiec opisywał Juno V jako podstawową rakietę nośną do badań i rozwoju defensywnych i ofensywnych broni kosmicznych. Planowano użytkowanie militarne rakiety: do wynoszenia satelitów nawigacyjnych, rozpoznawczych, komunikacyjnych i meteorologicznych; jako zaopatrzeniowych pocisków ziemia-ziemia. Von Braun zaproponował również użycie Juno V jako podstawy realizacji załogowej misji księżycowej, jako części projektu Horizon. Juno miałaby nośność około 9 ton, więc propozycja mówiła o wystrzeleniu 15 rakiet w celu budowy na orbicie Ziemi statku o masie 91 ton.