W tym gronie byli Onisim Filipoiu oraz Emanoil Chința.
Nagonka na Badaczy W 1921 roku duchowni z Bukowiny wnieśli petycję do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz do Ministerstwa Sprawiedliwości, domagając się zakazu działalności Badaczy Pisma Świętego. Organizowano kampanie szkalowania, które doprowadzały do indywidualnych i zbiorowych napaści. Sytuacji tej sprzyjało zajmowanie przez duchownych prawosławnych i katolickich stanowisk państwowych. W efekcie skarg duchownych Ministerstwo Wyznań zezwoliło „siłom strzegącym porządku publicznego” uniemożliwianie przeprowadzania zebrań oraz prowadzenie działalności ewangelizacyjnej. Zdarzały się aresztowania pod fałszywym zarzutem zakłócania porządku.
Rezultatem tej nagonki było wydanie pod koniec 1926 roku zakazu publikowania „Strażnicy”. By temu zapobiec, zmieniano tytuł czasopisma. Od 1 stycznia 1927 rok „Strażnica” w języku rumuńskim nosiła tytuł „Secerișul” (Żniwo), następnie „Lumina Bibliei” (Światło Biblijne), a później „Revărsatul zorilo” (Świt). Zaś w języku węgierskim „Strażnica” ukazywała się pod tytułami „Keresztyén zarándok” (Pielgrzym Chrześcijański), potem „Evangélium” (Ewangelia) i w końcu „Mindazok folyóiratja akik Krisztus vérében hisznek” (Pismo Wierzących w Krew Chrystusa).