Złe warunki higieniczne sprzyjały także rozwojowi chorób, również zakaźnych (tyfus, biegunka i „hasagówka”, objawiająca się gorączką potyfusową, biegunką i powiększoną śledzioną).
Obóz był podzielony na trzy podobozy – Werk A, Werk B i Werk C. W rzeczywistości były to trzy obozy ogrodzone drutem kolczastym, pilnowane przez straż zakładową, złożoną z ukraińskich formacji pomocniczych. Formalnie nadzór nad obozem sprawowało SS, w praktyce werkschutze i samorząd żydowski. Ich zwierzchnikiem był SS-Hauptsturmfuhrer Kurt Krause, jego zastępcą zaś – Fritz Bartenschlager, obaj wyjątkowo brutalni, uwielbiający wyszukane sposoby znęcania się nad więźniami i osobiście biorący udział w selekcjach po przybyciu transportów oraz na izbie chorych. SS uczestniczyło w selekcjach niezdolnych do pracy, których rozstrzeliwano w pobliżu Werku C.
W Werku A mieściła się wytwórnia elementów pocisków artyleryjskich i amunicji karabinowej. Przeciętny dzienny wymiar pracy wynosił od 12 do 14 godzin. W Werku B produkowano żywność, amunicję przeciwlotniczą oraz ślepą amunicję. Dział słynął z sadystycznego traktowania więźniów, męczonych przez grupą nazistów na czele z Walterem Glaue. Największą grozę budził jednak Werk C, przyrównywany do Auschwitz.