Uczestniczył w I wojnie światowej jako dowódca sformowanego w Kursku 314. nowooskolskiego pułku 79 Dywizji Piechoty. Walczył w bitwach pod Warszawą i pod Łodzią. W listopadzie został ranny w nogę. Po przeniesieniu dywizji na teren Litwy w 1915 za obronę Szawli został odznaczony mieczem św. Jerzego. W 1916 został ranny szrapnelem w głową. W tym samym roku awansowany na generała majora.
Walka o niepodległość Litwy W 1918 po powrocie z Warszawy, gdzie leczył się z tyfusu i zapalenia płuc, rozpoczął organizację litewskich sił zbrojnych służąc między 26 kwietnia a 27 maja 1919 jako szef sztabu generalnego.
W tym czasie organizował obronę przeciwko bolszewikom. 7 maja 1919 został dowódcą naczelnym litewskiej armii i pozostał nim do 24 września. W tym czasie dokonał reorganizacji armii i przeprowadził ofensywę na północny wschód odbijając z rąk bolszewików Wiłkomierz i Poniewieże. Po tej operacji ustanowił krzyż Už tėvynę (Za Ojczyznę), 3 lutego 1920 zmieniono nazwę odznaczenia na Krzyż Pogoni, a 1 września 1930 na Order Krzyża Pogoni (później, do 1927, został odznaczony wszystkimi trzema klasami tego orderu).